سلام . تازه اینجا رو را انداختم . فک نکنم که کسی گذرش این ورا بیفته ولی میخوام اینجا حرفام رو بزنم .از شعر بگم ، از موسیقی بگم ، از خودم بگم ، از دنیا بگم ، از زندگی بگم ، ... و شر بگم  یا هر چیز دیگیی که به عقل دیوونه ها میرسه !

حتما ً فک میکنین که من فک میکنم که خیلی بامزم ، نه ؟ کاملا ً در اشتباهین .من اصلا خودم رو با مزه نمیدونم . فقط میخوام خاص باشم . نمیگم که من خاص هستم . میگم دوست دارم خاص با نظر بیام . مثلا ً هیچ وقت نمیزارم که قیافم تکراری بشه ، مهم نیست که خوشکل بشم یا زشت . گاهی موهام رو بلند میکنم ، گاهی کوتاه . گاهی ریش میزارم ، گاهی 3 تیغ میکنم . خوب این از خاص بودنم .

حالا میرسیم به معرفی نویسنده :

محمد ج

همین قدر بسه ، نه شامپو بس نه . همینقدر کافیه .

در ضمن بدونین که هر چی دارم مینویسم در همین لحظه به مغزم میرسه و اصلا دست به نوشته هایی که نوشتم نمیزنم . مثلا ً اگه خواستم را جع به خودم اطلاعات بیشتری بدم بر نمیگردم اون بالا بنویسم بلکه همین پایین تایپ میکنم . سرعتم هم تو فارسی انقدرا بدک نیست که زجر بکشم واسه نوشتن 4 خط .

خوب میدونم که هیچ کس اینجا سر نمیزنه تا نظری بده یا به فرض این که سر هم بزنه راجع به چی باید نظر بده ؟

یه شعر هم مینویسم واسه بعدا ً کسی اومد اینجا حالش رو ببره . این شعر  رو  بهترین  دوست  و  هم دمم  برام نوشته :

شب است و قایقم بشکسته و دریاست طوفانی              زهر موجی به گوشم میرسد بانگ پریشانی
ره منزل نمیدانم زغوغای گرفتاری                          چو مرغی آشیان گم کرده در شبهای بارانی
لبم میخندد و دل در حصار سینه میگرید                     ببین در برق چشمم آشکارا اشک پنهانی
بسا روز جوانی را به غفلتها تبه کردم                        منم اکنون و شام پیری و صبح پریشانی
تو شبها نیستی با من که با همد عالمی دارم                  گه از فیض مدهوشی گهی از شکر حیرانی
به صاحل کشتی ما را برد لطف خدا، ور نه                هزاران ناخدا گم شد در این در یای طوفانی
من از لطف سخن صید دل اهل نظر کردم                   غزالانی به دام افکنده ام با این غزل خوانی

خوب فعلا تا بعد !!

           آتشی ز کاروان جدا مانده                

                                            این نشان ز کاروان به جا مانده