آتش کاروان ...

منم اکنون و شام پیری و صبح پریشانی

atash-e-karevan — Wed, 15 Aug 2007 07:28:38 GMT

سلام . ممنون که به من سر میزنین با این که من نمیتونم به موقع آپ کنم . ممنون که با من همدردی میکنین در حالی که حتی نمیدونین این درد چه درد بزرگیه . شما ( بعضیهاتون ) ممکنه که درد جدایی رو کشیده باشین ولی کدومتون احساس کردین که طرف مقابلتون ۳ سال بازیتون داده . میدونم که دوست من نمیخواست این کار رو بکنه ولی وقتی ۱ ماه بعد از خدا حافظی ( اونم در حالی که هر هفته با هم صحبت کنین و هنوز با هم ارتباط داشته باشین ) با یکی دیگه دوست بشه که شما رو فراموش کنه شما چه حسی بهتون دست میده ؟

بگذریم . من که همون اولش بخشیدمش ولی نمیدونم چرا نمیتونم از ته دل تو خودم ببخشمش و قضیه رو واسه خودم حل کنم .

الان خوی هستم ( نزدیک ارومیه ) و فردا هم قراره برم تهران و برای اولین بار دیگه نمیخوام برم شریتی ( خونه دوستم اونجاست ) میرم عروسی خواهر دوستم . برای خوشبختیشون دعا کنین . بعدش هم باشد لباسهایی که نیروی دریایی بهمون داده رو اندازه کنم و یه مقدار به خودم برسم . دیگه نمیخوام به دوستم فکر کنم . میخوام برای خودم عشق و حال کنم .

نمیدونم عشق و حال یعنی چی ولی میخوام فقط خوش بگذرونم . گور پدر عشق . بعد از این همه جون کندن و بعد از این که همه چیزم رو از دست دادم خیلی برام گرون تموم شد . امید وارم همتون خوش باشین . به همتون سر میزنم . از این به بعد هم زود به زو.د آپ میکنم و به همتون سر میزنم آخه ۲ ماه رشت هستم و بعدش هنوز معلوم نیست کجا برم ولی شاید برم جنوب .

خوش باشین بای

از این بد تر نمیشه

atash-e-karevan — Fri, 27 Jul 2007 15:36:17 GMT

سلام . من دوباره اومدم مرخصی و دارم مینویسم تا بگم که چقدر بد بختم .

میدونین . دوستم میدونه که من پنج شنبه ها ميام و وقتي كه من ميام مدام زنگ ميزنه و من با اين كه تو تنهاييم اشگ ميريزم و از دوريش داغون ميشم باهاش سرد برخورد ميكنم .

من ۲۲ مرداد آموزشم تموم ميشه و ۹ روز مرخصي دارم . دوستم امروز (جمعه) از من خواهش كرد كه تا ژايان آموزشي هفته اي ۲-۳ بار باهاش صحبت كنم چون مشكلي داره كه ميخواد با صحبت كردن با من آروم بشه . من قبول كردم ولي حدسهايي براي مشكلش زدم كه نتونستم حتي بهش فكر كنم و به همين خاطر از اون خواهش كردم كه بگه مشكلش چيه و اون گفت كه با يه پسر ديگه كه بچه تهرانهدوست شده و الان ۲ هفته ميشه و الان ميفهمه كه اشتباه كرده ! من ديگه نتونستم تحمل كنم و گفتم باشه من با تو صحبت ميكنم تا مشكلت رو حل كني ولي بدون كه با اين كارت همه زندگيم رو سرم خراب شد و قلبم كه تا حالا از دوريت گرفته بود رو شكوندي . هنوز به ۲ ماه نرسيده كه ما از هم جدا شديم و هفتهاي ۱ بار هم صحبت ميكردم تا اون بتونه راحت تر و آروم آروم فراموشم كنه و به نبودم عادت كنه . ولي ميبينم كه ...

دارم ديوونه ميشم . هنوز هم با هر قطره خونم دوسش دارم ولي چه فايده .

به من ميگه چون ميخواست از من جدا بشه با يهكي ديگه دوست شده ولي من چي .

نميخواد دلداريم بدين يا بگين كه اون با اين كارش ارزش نداره يا هر چيز ديگه . فقط بدونين كه زندگي داره همه زاويه هاي بدش رو به من نشون ميده .يه پسر ميتونه جدايي رو تحمل كنه ولي نامردي و نميتونه تحمل كنه . شايد بگين اون نامردي نكرده ولي من سختي جدايي رو تحمل ميكردم تا اون بتونه به يه زندگي خوب برسه و خوش بخت شه ولي اون به همه چي پشت پا زد .

از خانوم كوچولو ممنونم كه به من سر ميزنه هنوز . زهرا خانوم شعرايي كه براي من نوشتي تو نظرات قبلي عالي بود .

يه دوست ديگه كه از من خواسته نگم كيه و من باهاش درد دل ميكنم و اون خودش كوه غمه هم اين روزا حالش خوب نيست . اميد وارم اون هم بتونه فراموش كنه .

ممنون . ديگه نميتونم بنويسم چون با نوشتن اين جمله ها و ياد آوري اين مساله دارم گر ميگيرم .

خوش باشين باي

دارم دیوونه میشم . بخشید که دیر اومدم

atash-e-karevan — Thu, 21 Jun 2007 18:18:11 GMT

سلام . دوباره پای کامپیوترم و دارم واسه خودم مضخرف مینویسم . یا شاید واسه شما . یکی از دوستان تو بلاگش گفته بود که خسته شده از بس از روزمرگیهاش نوشته و قرقر میکنه . نمیدونم . شاید من هم مثل اونم با این تفاوت که اون خیلی عاقل تر از منه . دوستان زیادی اومدن اینجا و با من هم دردی کردن . از همتون از صمیم قلب ممنونم . اگه اوضای من رو بخواین بدونین چطوره باید بگم که همه چیز همون طوره که بود . هنوز تو خودم هستم و حوصله هیچ کس رو ندارم . فکر کنم الان دیگه همتون میدونین که دوست من بچه تهرانه و من رشتم . چند وقت پیش دوستم مسعود ( هم خونه ایم بود تو ساری ) به من زنگ زد و گفت محمد بیا تهران چند روزی رو با هم باشیم هم با هم هستیم و هم تو هیئت برای ایام فاطمیه به کمکت نیاز دارم ( دروغ میگفت به کمک من نیاز نداره ولی میخواد تو هیئت کنارش باشم ) من گفتم مسعود من که میدونم تو به کمک من نیاز نداری و فقط میخوای من رو بکشونی تهران . ولی بدون که دیگه تهران واسه من اصلا جای جالبی نیست . آخه دیگه نمیتونم برم سراغ محبوبه ! اون ازم پرسید چرا و منم سیر تا پیاز ماجرا رو براش گفتم و بعدش گفت من میدونستم . من گهتم از کجا و اون گفت محبوبه بهش زنگ زده و گفته که یه جوری بکشوندم تهران . من گفتم بابا من نمیتونم بیام . حتی اگه بیام و اصلا نرم پیشش اینجا مادرم اینا چی فکر میکنن ؟ اونم گفت حق داری ولی خودت رو خسته نکن . سعی کن فراموشش کنی . میدونم سخته ولی فکر کنم تو بتونی ! ( خود مسعود یه همچین بد بیاری رو داشت البته به یه نوع دیگه ) منم تشکر کردم از این که زنگ زده و گفتم نمیتونم بیام . دلیلش رو هم خونوادم ذکر کردم و بهش گفتم الان اوضای من خراب هست نمیخوام از این خراب ترش کنم .

گذشت تا پریروز که دوباره زنگ زد و حالم رو پرسید . بعد از سلام و علیک پرسیدم که دوباره بهت زنگ زده ؟ گفت نه به خدا . خواستم حالت رو بپرسم بی شعور . گفتم تو که راست میگی ولی دروغ گو سگه ! با همین چند تا شوخی دوران دانشگاه یه کم خندیدیم و بعد گفت بابات خونست ؟ من که جا خورده بودم گفتم آره چطور مگه ؟ کارش داری ؟ گفت آره دلم براش تنگ شده گوشی رو بده بهش باهاش کار دارم نره خر ! منم گفتم چرت و پرت نگی ها دهنت رو میگ.. اونم گفت من تا حالا چرت و پرت گفتم ؟ منم گفتم به جز چرت و پرت گیزی از دهنت بیرون نمیاد با همین حرفا گوشی رو دادم بابام و اون هم با بابام صحبت کرد تا بهش بگه که برای ایام فاطمیه من رو بفرسته تهران . بابام هم منو صدا کرد و گفت خوب چرا نمیری پیش مسعود . منم گفتم من بعدا ً باهاش صحبت میکنم . بابام گفت وقتی اسم حضرت زهرا رو میاره نه نگو . منم گوشی رو گرفتم و کلی فحش دادم و گفتم نفهم ! آخه تو چرا نمیخوای بفهمی که من الان نمیتونم بیام . بابام اگه الان با من جلو تو خوب صحبت میکنه میخواد آبروم رو نگه داره جلوت . به خاطر محبوبست ؟ اون هم گهت نه به ابلفضل . میخوام بیای پیشم هم کمکم کنی و هم کارت دارم . گفتم ... بخور . تو با من کار داری ؟ بگو جون ممد کارت دارم . گفت میگم به ابلفضل چرا دیگه چرت و پرت میگی . کار یدی ندارم ولی میخوام با من باشی . من گفتم کارت دارم . میخوای روم رو زمین بنداز و نیا میخوای بیا . اصلا به ...رم نیا ! منو بگو که دارم منت تو رو میکشم . گفتم خوب کی بیام ؟ گفت آها این شد . شنبه اینجا باش منم گفتم چشم .

فعلا هم تو خودم میلولم . دیروز رفتم نت . نظرات شما عزیزان رو خوندم و یه چرخی زدکم . این سری میام به همه سر مزنم . خانوم کوچولو هم که گفته بود سفر برام خوبه ، منم یه سفر افتادم . ولی نمیدونم چرا تیر زود تر نمیاد تا من زود تر برم سربازی . خسته شدم از این زندگی یک نواخت .

موفق باشین . ممنون که به من سر میزنین . شرمنده همتون هستم . میام پیشتون . منو از یاد نبرین .

بای

ویرایش :

ببخشید نتونستم یعنی فرصت نشد که آپ کنم آخه من هر وقت حسش باشه مینویسم و سیو میکنم و بعدا میام نت آپ میکنم . این چند وقته از آخرین باری که آپ کردم هنوز اوضام همونجوریه . تو خودمم . این شنبه که میخواستم برم تهران . نشد ! نمیدونم چی کار کنم تو موقعیتی که من دارم الان این رفتن میتونست تا مدتی روحیم رو درست کنه . ولی باید رشت باشم و برم برای این سربازی لعنتی واکسن بزنم . چقدر به دخترا حسودیم میشه که سربازی نمیرن . آخه گناه کا پسرا چیه که به خاطر یه مقدار گوشت اضافه باید بریم سربازی و 2 سال از بهترین سال های عمرمون رو حروم کنیم . حالا اگه خدای نکرده جنگی در پیش بود یه چیزی . ولی الان تو صلح و ثبات این سربازی به چه دردی میخوره . فروشش رو هم که متوقف کردن . اه !

کاش حد اقل میشد برم تهران و بعد میرفتم واکسن بزنم . شاید یکشنبه برم ولی نمیدونم حتی اگه یکشنبه برم میتونم محبوبه رو ببینم یا نه . آخه اونا قراره دوشنبه برن سوریه . روز قبلش حتما برادراش و خواهراش میان دیدنش . نمیدونم اصلا چرا دارم این حرفا رو اینجا مینویسم . تو فایلی که میدونم قراره نوشته بعدی وبلاگم باشه . من تو سیستمم هزار تا جا واسه خاطره نویسی دارم . نمیدون . باز هم ممنون که به من سر زدین . میدونم فکر میکنین که من آدم بی معرفت و آشغالی هستم (بلانسبت البته ) ولی گناه من نیست . گناه این دوره زمونه هم نیست . فعلا حالم خوش نیست . به زبان ساده بگم خود درگیری دارم . غم جدایی و خود خوری اون یه طرف . فکر این که الان اون تو چه حالیه یه طرف . تازه هوای ابری خونمون که من و مادرم اصلا با هم صحبت نمیکنیم یه طرف . حرفایی که من و بابام با هم زدیم و حتی اینحا هم نمیتونم بزنم یه طرف . ما پسرا ( البته منظورم خودمم به کسی بر نخوره ) هر چی بزرگ تر میشیم ، بچه تر میشیم .

امروز نامه هایی رو که به بعضی از دوستان وبلاگیم دادم و جوابایی که اونا به من دادن رو دوباره خوندم . نمیدونم چی بگم . چیزایی گفته بودم که به هیچ کس نمیگم ولی خوشحالم که به شما اعتماد کردم . چون جوابهاتون مشخص میکنه که چه قدر مردین (منظور مردونگی داشتنه) . خوب خدار و شکر . نمیدونم به خاطر چی ولی خودش میدونه به خاطر چی .

یه ضرب المثل رشتی میگه وقتی رفتی خونه بزن زیر گوش زنت . تو نمیدونی واسه چی زدی ولی زنت میدونه واسه چی خورده !

حالا منم میگم خدا رو شکر . من نمیدونم به خاطر چی میگم ولی اوس کریم میدونه به خاطر چی ! فقط میدونم به خاطر این که هنوز زندم شاکر نیستم . گاهی فکر میکنم که خدا میخواد من یه جایی یه زمانی یه کار خیری انجام بدم . نمیگم خدا نیازمند کار خیر من تو آیندست ولی میخوام بگم اون به فکرمه و میخواد من برای خودم در آینده یه کاری بکنم ولی نمیدونم اون کار هر چه قدر هم که مهم و بزرگ باشه ، ارزشش رو داره ؟ نمیدونم . فقط خودش میدونه و خودش . اصلا به من چه . من که فعلا نمیخوام خودم رو بکشم پس بهتره نفسم رو بکشم و زندگیه نکبت بارم رو ادامه بدم .

ببخشید که تلخم . اگه نوشته هام رو نپسندسدسن فکر کنین که یه دیوونه که حال میکنه دیگران رو اذیت کنه داره چرت و پرت میگه ولی اگه حرفام رو باور کردین برام دعا کنین . من آدم علیه السلامی نیستم ولی خدا رو قبول دارم .

برام دعا کنین .

حمله به بارگاه مقدس دو امام معصوم رو هم تصلیت میگم و محکوم میکنم . فراموش نکنین اونا سنی نیستن . اونا کسایی هستن که میخوان تفرقه بندازن و حکومت کنن .

موفق باشین بای .

ویرایش 2 :

دوباره سلام . باور کنین که وقت نکردم تا بیام نت و آپ کنم . باز دارم به پست جدیدم مطلب اظافه میکنم . سه شنبه از تهران اومدم . تهران اول رفتم و برای آخرین بار دیدمش . نمیدونین چقدر سخته که کسی رو دوست داشته باشی و بدونی بهش نمیرسی و از روی اجبار بخوای خدا حافظی کنی تا اون بره و تو رو فراموش کنه و به زندگی خودش برسه . نمیدونین چقدر سخته که با کسی بشینی که کاخ آرزوهات رو بسازی و بعد ببینی اون کاخ فقط تو خوابت بوده و بگی که نمیتونیم به هم برسیم . اون بگه این همه دوست پسر و دوست دختر خوب ما هم با هم دوست باشیم . و من نمیتونم این کار رو بکنم چون اون برام یه دختر معمولی نیست .

نمیدونین چقدر سخته ...

بگذریم . نمیخوام دیگه به اون صورت اینجا هم درد دل کنم . بعد رفتم پیش مسعود و تا صبح با هم قدم زدیم و حرف زدیم و اون دلداریم میداد و من دیوونه تر میشدم .

باز هم بگذریم . اعصابم داغونه . دارم دیوونه میشم . 2 تیر هم دارم میرم خدمت ولی هنوز نمیدونم کجاست ! ببینم تا خدا چی بخواد . من که فکر کنم می افتم ارتش حالا کجا ، نمیدونم .

دیگه وقتتون رو نمیگیرم .

موفق باشین . امید وارم حتی دشمنم هم به درد من گرفتار نشه . امید وارم شما هم به هر آرزویی که دارین برسین .

بای

همین الان که دارم آپ میکنم دوستم به من اس ام اس زده میگه یادت باشه که من رو مثل یه آشغال انداختی دور . به خدا دیگه بریدم . کاش ...

از من که گذشت . امید وارم که همچین موردی برای هیچ کدومتون پیش نیاد ولی اگه خدای نکرده پیش اومد سعی کنین درک کنین کسی که دوستون داره و مجبوره ترکتون کنه چقدر براش سخته

بای

داغونم ، داغون !

atash-e-karevan — Fri, 08 Jun 2007 20:13:31 GMT

سلام . خوبین ؟ نمیدونم چی بنویسم . امروز میخواستم چند تا شعر بزارم ولی حس اون هم نیست .

هستی چه بود قصه پر رنج و ملالی
کابوس پر از وحشت و آشفته خیالی
ای هستی من و مستی تو افسانه ای غم افزا
کو فرصتی که تا لذتی بریم از شب وصالی

ز هستی ، نصیبم ، بود درد بی نهاهیت
چنان نی ، ندارم ، سر شکوه و شکایت

چونان این غمین ، اقامت گذین ، به درگاه می فروشان
گریز از مه ، همچو من ساقری بزن ساقری بنوشان

این اولیش که تو یه آهنگ از بنان شنیدمش . خیلی عالی بود . این هم دومیش :

شد خزان گلشن آشنایی
باز هم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل ،طی شد بهر تو
وز تو ندیدم ،جز بد عهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم ، تا به تنم جان بود
عشق و وفا داری ، با تو چه دارد صود
آفت خرمن مهر و وفایی
نو گل گلشن جور و جفایی
از دل سنگت
آه...
دلم از غم خونین است
روش بختم این است !
از جام غم مستم !
دشمن می پرستم
تا هستم
تو و من در بین چمن
چون گل خندان در مستی از گریهء من
با دگران در گلشن نوشی می
من ز فراقت ناله کنم تا کی ؟

تو و می چون لاله کشیدنها ...
                من و چون گل جامه دریدنها ...
                                 ز رقیبان خاری دیدنها ...
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی ؟
                      دردم افزون کردی !
برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ،ز فا داری
که شکستی چون گل، بد ،عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی ...
ستم به یاران تا دم
جفا به عاشق تا کی ؟

نمیکنی ای گل یک دم یادم
که همچو اشگ از چشمت افتادم
تا کی این بود
                   از غم خون دل من
                              آه از دل تو
گرچه ز مهنت خارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
                         مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من هر چه توانی ناز
                        هر چه توانی ناز
            کز عشقت می سوزم باز

خوب نمیدونم بسه یا نه این آهنگ که معروف بود فقط از هر کی بپرسی میگه این رو بنان خونده در حالی که جواد بدیع زاده خونده . من چند وقت احتمالا نا آپ میکنم و نه به کسی سر میزنم میخوام تو خودم تنها باشم . آدم گاهی لازم داره . باید با خودم خلوت کنم . سه روزه که 5 کلمه حرف نزدم . چرا دروغ بگم . جون عزیزم قسم که 10 تا جمله نگفتم . خولاصه حالم اصلا خوب نیست . صبح بیدار میشم و کامپیوتر رو روشن میکنم و تا 2 – 3 آهنگ گوش میدم . بعد یه نهار و دوباره میام تو اتاق و باز آهنگ گوش میدم و دراز میکشم و فکر میکنم . درست و حسابی هم نمیتونم فکر کنم . همش واسه خودم یاد خاطرات میکنم و حسرت میخورم . اگه شما عاشقین آرزو میکنم که این درد ( جدایی ) سرتون نیاد و اگه عاشق نیستین امید وارم هیچ وقت عاشق نشین .

یادش به خیر اون موقع که هنوز با هم بودیم و کنار هم فکر میکردم که چقدر بقیه بدبختن که نمیدونن عشق چیه . چه احساسی رو تجربه نمیکنن . ولی الان میدونم که اون احساس خوب به این بد بختی نمیرزه . چی کار کنم که گرفتارشم !

ببخشید پر چونگی کردم .

من آن کالام را دریا فرو برده
گله ام را گرگ خورده
من آن آواره این دشت بی فرسنگ
من آن شهر اسیرم ، ساکنانش سنگ !

این هم آخریش :

در این سرای بی کسی ، کسی به در نمیزند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند
یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیکند
کسی ز کوچه سار شب در صحر نمیزند
نشسته ام در انتظار این قبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمیزند
گذرگهیست پر ستم که اند او به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمیزند
چه چشم پاسخ است ازاین دریچه های بسته ام
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمیزند
نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم و سزاست
وگر نه بر درخت تر کسی تبر نمیزند

خوش باشین . خداحافظ

عقیده

atash-e-karevan — Fri, 01 Jun 2007 14:10:29 GMT

بدون مقدمه بگم که یکی از دوستان این نظر رو دادن :

سلام. نمی دونم چی بگم قصدم هم نصیحت نیست اما خوب نمیشه از کنار بعضی مسائل ساده رد شد.
به هر حال وبلاگ یک مکان عمومیه و نویسنده ها باید سعی کنند حرمت یک سری چیزها را نگه دارند. به نظر من این یک احترامه که میشه واسه مخاطب قائل شد .
بد نیست یاد آوری کنم که توی دنیای مجازی ما هیچ کدوم همدیگه رو نمی شناسیم تنها رابط بین ما یک سری نوشته است. و این نوشته هامونه که نشون دهنده شخصیت ماست.
همه ما مشکلاتی داریم اما شما هم بهتر از من می دونید که این راهش نیست.
امیدوارم که ناراحتتون نکرده باشم. بای

اولا بگم که ناراحت نشدم چون حرفشون یه جورایی حق بود . تنها دلیل این که من میام اینجا بنویسم همینه که میتونم با خیال راحت بنویسم . ممکنه اینجا هم درک نشم . خودم هم میدونم که کارهام غیر منتقیه و اصلا به کسی پیشنهاد نمیکنم که کارهایی که من انجام میدم رو انجام بده و نتیجه اینه که میدونم که کارهام درست نیست . ولی یه مسئله باقی میمونه اونم اینه که زمانی که آدم از غم لبریز میشه دیگه به درستی یا غلتی کارهاش فکر نمیکنه . فقط میخواد که ساعتی رو خوش باشه . اکثر اونایی که گرفتار میشن هم به همین دلیل گرفتار شدن ولی تا حالا شده از یکیشون که گرفتاره بپرسی که الان پشیمونی یا نه ؟

اگه از من بپرسی بهت میگم میدونم که کارم غلطه ولی پشیمون نیستم چون یا باید خودم رو بکشم یا باید شاد باشم به هر طریقی . درسته که ما هیچ کدوم همدیگه رو نمیشناسیم و تنها راه ارتباط ما با هم همین صفحات وبلاگه ولی بدون که اگه یه مقدار عمیق فکر کنین میبینین خودم میدونم که کارم درست نیست ولی حتی حوصله نصیحت ندارم . میبینین که میفهمم ولی خودم رو به نفهمیدم زدم . شما یه لحظه فکر کنین که چقدر میتونه غم عمیق باشه تا آدم دیوونه بشه . شاید الان از نظر شما من آدم بی شخصیتی باشم . میدونم . اما مهم نیست . چون بی شخصیت بودن رو در مقابل دروغگویی ترجیه میدم چون تو همه لحظه های زندگیم به جز اینجا مجبورم دروغ بگم .

فقط اینجاست که خودم هستم .

شما ببخشید که من این کارا رو میکنم . ولی باور کنین که اگه همین الان بمیرم اصلا افسوس نمیخورم . فکر میکنین که من غمگینم چون فقط از عشقم جدا شدم . آره . اونم هست ولی فکر کنین که من چرا محتاج به اون بودم . چون اون تنها کیس بود که از غمهام کم میکرد . از غمهای دیگم . حالا هم غمها و مشکلات دیگم رو دارم و هم دوری اون رو .

زندگ همینه .

زندگی به من یاد داده که همه چیز خارج از اینجا دروغه . دروغ.

خاطره ...

atash-e-karevan — Sun, 27 May 2007 16:36:09 GMT

سلام . امروز میخوام از یه خاطره بنویسم . میخوام بمونه . حوصله نصیحت هم ندارم .

پنج شنبه یکی از هم خونه ای های دوران دانشگاه از تهران اومد پیشم . من هم مونده بودم که چیکار کنم که بهمون حسابی خوش بگذره . فکر کردم میرم و ۳ تا ویسکی میگیرم و با دوستم میزنیم تو رگ ولی اصلا کار به اونجاها نکشید .

ساعت تقریبا ۱ بعد از ظهر بود که رسید . رفتم و چون تا حالا نیومده بود خونمون آوردمش . یه بسته مارلبرو گرفته بود که همون اول کار سورپرایزم کرد . اومدیم خونه و رفتیم چپیدیم تو اتاق من و از گذشته ها گفتیم . از گذشته های خوب ... از گذشته های بد ... از دیوونه بازیهامون... از دعوایی که با اون گرفته بودم سر برداشتن کلونازپامهام... از همه چیز

۲/۵ ناهار رو زدیم تو رگ و چقدر سر غذا خندیدیم خدا میدونه . از وقتی از دانشگاه اومده بود سیگار هم نمیکشید در حالی که تو دانشگاه به جز هروئین همه چیز کشیده بودیم . بابام میگفت از وقتی درستون تموم شده چقدر رنگتون روشن تر شده و سورتتون باز شده و ما فقط میخندیدیم . چه بدنی ساخته بود ک؟ کش !!! قبلا هم خوب بود ولی الان وزنش هم میزون شده بود . ۱۹۰ قد با ۹۲ کیلو وزن . عالی بود .

غروب با هم زدیم بیروناول تو شهر یه دوری زدیم و رفتیم قلیون کشی و الافی . بعد رفتیم تون پارک . همینطور که نشسته بودیم دیدیم یه دو تا پسر با تیریپ اومخدن و به ما گفتن که اینجا پاتوق ماست ! نمیخواستیم مضاحم بشیم ولی شما کسی رو ندیدین که بیاد اینجا و منتظر کسی باشه ؟ ما گفتیم نه ! اون هم ادامه داد که با چیزی حال میکنین ؟ چون گیلیکی گفته بود این دوستم نفهمید و گفت جان؟ چی فرمودین ؟ من هم برای روشن شدن قضیه گفتم این دوستم بچه تهرانه . شما چیزی اینجا دارین یا تازه میخواین برین و بگیرین ؟ طرف هم گفت من نوکر بچه های با مرام تهرانی هستم . همینجا فعلا بنگ دارم اهلش هستین ؟ ما هم گفتیم چرا که نه !!! همونجا دو تا سیگار بار زد و با هم کشیدیم و به هر کدوم یه نخ مارلبرو دادیم و خدا حافظی کردیم . رفتیم پیش دوستم سجاد . حالا من تو توهمم اون هم از من بد تر . چشا کاسه خون و خلاصه تابلو تابلو !

رفتیم و سجاد و پیدا کردیم و اون آدرس یه خونه رو داد و گفت که ما بریم و یه مقدار وسیله ( مواد ) بگیریم و بریم اونجا خودش هم موند تا با دوست دخترش خدا حافظی کنه . حالا من هم تا حالا تو رشت وسیله نگرفتم و فقط میدونم محلش کجاست . رفتیم از روی قریضه پیداش کردم و ۲تومن تل گرفتم و ۲ تومن حشیش . رفتیم اون آدرسی که داده بود تا صبح بیدار بودیم . میگفتیم و میخندیدیم و میکشیدیم . عرق هم بود که دیگه من نخوردم . صبح ساعت ۵ راه افتادیم رفتیم سر زمین ( شالیزار ) هنوز نکاشته بودن . ما هم چوب ماهیگیری برداشتیم و رفتیم ماهی گیری . ۶-۷ تا کولی ( یه ماهی مخصوص شماله ) گرفتیم و برگشتیم . ساعت ۱۲ رسیدیم خونه سجاد . ۱۲ تا ۲ خواب بودیم و بعد ناهار و بعد هم تا اماده شیم و راه بیفتیم ساعت سه و نیم بود . از سجاد جدا شدیم و سر راه یه هزاری دیگه هم گرفتیم و جلو ترمینال بار زدیم و کشیدیم و از هم جدا شدیم .

یه روز عالی . فکر نکنین که معتادم و نصیحت رو بزارین کنار . مگه من هر چند وفت تل میکشم ؟

راستی این شعر شجریان هم خیلی به من حال داد اون شب . میگن که مولوی داشته میمرده تو شب آخر عمرش پسرش میاد بهش سر بزنه که مولوی این شعر رو به پسرش میگه و همون شب میمیره :

رو سـر بنه بـه بالـین تنهــا مرا رها کن
تــرک مـن خــراب شـبـگـرد مـبـتـلا کن
ماییــم و موج ســودا شــب تا بروز تنها
خواهی بیا ببخشـا خواهی برو جفا کن
از مـــن گــریز تا تــو هـــم در بـلا نیفتی
بـــگـزیــن ره ســلامت ، ترک ره بــلا کن
ماییــم و آب دیـــده در کـنـج غـــم خزیده
بــر آب دیــده ما ، صــد جــای آســیـا کن
خیره کشیست ما را ، دارد دلی چو خارا
بکشد ، کسش نگوید ، تدبیر خونبها کن
بــر شــاه خوب رویـان واجب وفــا نباشـد
پس من چگونه گویم ، کین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

خوب . موازب باشین . یادتون باشه که

زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

خوش باشین و زیبا زندگی و کنید . خدا حافظ . به همتون سر خواهم زد . میدونم فکر میکنین که من چه آدم مضخرفی میتونم باشم نه ؟ ولی باور کنین اگه این کارا رو هم نکنم یه روز میزنیم به سیم آخر و خودم رو خلاص میکنم . از همه چیز !!!

atash-e-karevan — Wed, 23 May 2007 17:40:18 GMT

سلام . خوبین

ممنون که به من سر زدین . تعداد بازدید کننده های وبلاگ اصلا با تعداد نظرات نمیخونه ولی از همه شما که قدم رنجه کردین و اومدین ممنونم

روزهام یکی بعد از دیگری داره میگذره و من عین خیالم نیست . نه واسم مهمه نه واسه کسی مهمم . میدونم که احتمالا واسه کسایی مهم هستم ولی واسم مهم نیست که انا راجع به من چی میگن و چی فکر میکنن !

خیلی سادست . زندگی با بیخیالی خیلی راحت تر میگذره . آره . من هم میتونم بی خیال باشم . من هم میتونم هر اتفاقی افتاد بگم : به تخ... همونتور که بعضی ها من رو جدی نگرفتن یا شاید گفتن میگذره و فراموش میکنه من هم میتونم بگذرم . ولی اون بعضی ها نمیدونستن که با کارهایی که میکنن و حرفهایی که میزنن همه آینده من رو به هم میریزه و من راه دیگیی برای آیندم ترسیم میکنم .

نه ، فکر نکنین که به خاطر انتقام میخوام زندگی خودم رو سیاه کنم . نه . میخوام تا عمر دارم زندگی کنم . زندگی کردن تو مسلک من یعنی عشق و حال ...

یعنی زندگی ...

خوش باشین .

خدا حافظ .

سوگنامه

atash-e-karevan — Sun, 20 May 2007 19:25:34 GMT

سلام . این مطلب کار خودم نیست و با این که قسمتهاییش رو قبول ندارم ولی کلیتش رو قبول دارم . حال خودم هم مثل همیشه خرابه . با دوست دخترم خدا حافظی کردم و حوصله خودم رو هم ندارم . یه دوست هم دارم که هر کاری میکنم بپیچونمش نمیشه . البته نه برای همیشه . مثلا وقتی میخوام تنها برم بیرون میاد و سیریش میشه . بهش میگم بابا من میخوام بپیچونمت نیا دنبال من . فکر میکنه دارم شوخی میکنم . منم روم نمیشه از این واظح تر بگم .

این مطلب رو دوستم نوشته و نمیتونم اسمش رو بگم . میخواست تو نشریه دانشجویی چاپ کنه که بعد از اون قضیه دانشجو های پلیتکنیک بی خیال شد و البته اگه نمیشد هم هیچ وقت چاپ نمیشد .

گریشمن : وقتی زور و حیله لباس تقوی میپوشد بزرگترین فاجعه تاریخ و بزرگترین قدرت مسلط بر تاریخ پدید آمده است .

فاطمه دیگر فاطمه نیست !
سوگنامه ای برای طرح امنیت اجتماعی

صدای فریاد ضجه دختریکه جیغ میزند و نمی خواهد به زور وارد ماشین پلیس شود ، بی شباهت نیست به صدای فریاد و ضجه صحنه ای از فیلم هزار دستان که در آن امنیهء رضاخانی زنی محجبه را به زور چادر از سر میکشید . با این تفاوت که در اولی تمشیت و تنبیهی در کار است و در دیگری مأمور می ماند و چشمان تیز و تند جمع؛ که محاکمه اش میکنند ، محکومش میکنند و مجازاتش میکنند .

روزی را به یاد می آورم که دختران دانشکده انسانی لاهیجان همه شان یک جور لباس میپوشیدند . روپوشهای آستین حلقه ای با شلوارهای لی آبی آسمانی . ده و یا پانزده نفری میشدند ، راستش را بخواهید وقتی در حیات دانشگاه راه میرفتند . احساسی از زنده بودن و نفس کشیدن در فضا احساس میشد . تا اینکه در تهران ماجرای « یا روسری یا تو سری » پیش آمد و درست همان رئزها بود که قرار بود از هفته دیگرحجاب اجباری شود .

الآن که دارم باز مینویسم بدنم گرم و پر از نفرت شده . یک سال بود که ننوشته بودم . باشد الامه میدهم .

- تو چه میگویی آقای رئیس ؟ تو حرف حسابت چیست ؟ تو که دست دختر مردم را میگیری و در حالی که او نمیخواهد به زور سوار ماشین پلیس شود و ضجه میزند ، به زور مکشی اش داخلماشین و به زور در را قفل میکنی و پرتش میکنی گوشه سلول که پدر و مادرش بیایند . و نگاهی پر از نفرت توی صورتشان و هزار تیر زهر آلود که از چشمان برادرش یا خواهرش یا شوهرش به سوی تو شلیک میشود ، از آنها میخواهی که تعهد بدهند که دیگر دخترشان بد حجاب در شهر نگردد و این بار پدر با خودش قسم میخورد که اگر کلیه اش را هم بفروشددخترش را از این جهنم (شما بخوانید مملکت ) نجات میدهد و میفرستدش فرنگ . که دیگر گرفتار لجنهایی مثل شما نشود . و آنها هم تعهدشان را میدهند و دخترک را از سلول آزاد میکنی و سعی میکنی که حالا پدرانه نصیحتش کنی . همان نصیحتهایی که به دختر خودت میکنی و تا به امروز فایده نکرده است !

امشب دخترت از تو خواهد پرسید که بابا تو هم قاتی این لجنها بودی ؟ و تو یکباره بوی لجن پر میشود زیر بینی ات . دوباره میپرسد : بابا تو هم قاتی این لجنها بودی ؟تو میپرسی :گدام لجنها ؟ دخترک میگوید : همون هایی که اون دخترک را به زور سوار اون ماشین میکردند و اون جیغ میکشید . و تو میمانی که چه طور این همه تصویر را دیده است . تو که کاری نکردی! فقط هلش دادی تو و در را بستی و انتقالش دادی به مرکز و آخر هم آزادش کردی . دخترک میگوید : بابا! خداییش تو هم جزو همین لجنها یی ؟ و تو نگاهش میکنی و به سویش میروی و بغلش میکنی و میگویی : « بابا به من می آید که این کارا رو بکنم »

رئیس ! من که چیزی به دخترت نخواهم گفت اما تو خجالت نکشیدی که این کار ها رو کردی ؟ آی برادر جوان خنده روی عزیز ! تو از روی دختر پنج ساله ات شرم نمیکنی که مادری را که میگوید دختر دختر پنج ساله اش در مهد کودک منتظر اوست در خیابان نگه داشتی و اشگش را درمی آوردی ؟ خدا با همه بزرگی آن بهشتی را که تو با همین طرح مبارزه با بد حجابی از دستش میدهی مفت و مجانی در اختیار این مادر گذاشته بود . اگر روزی دخترت از تو بچرسد که این چول لباس را که برایش خریده ای از کجا آورده ای رویت میشود بگویی از کتک زدن دختران و مادران و زنانی که هیچ جرمی نداشته اند . فردا شب هم در مهمانی سعی میکنی وانمود کنی که تو دیگر در پلیس نیستی و منتقل شده ای به وزارت کشور و کارهای ستادی انجام میدهی .

من نمیدانم این آقای موسوی اردبیلی چه میکند ؟ من نمیدانم این آقای جوادی آملی چه میکند ؟ من نمیدانم این آقای طاهری اصفهانی چه میکند ؟ این آقای خاتمی و کدیور و اشکوری چه میکنند ؟ این آقای هاشمی و عبد ا... نوری چه میکنند ؟ مگر یکی از شرایط امر به معروف و نهی از منکر کردن ، داشتن یا نداشتن فایده نیست ؟ وقتی مرجع تقلید یا مجتهد واجد شرایط میبیند که 25 سال است دارند به این مردان و زنان امر و نهی میشود که حجابتان را رعایت کنید ولی سال به سال روسری ها عقب تر میرود و آرایشها غلیظتر میشود . لابد اشکالی در کار است . حد اقل این است که مفید نیست . مگر امر به معروف در شرایطی که هیچ فایده ای برای آن وجود ندارد ساقط نیست ؟ مگر مگر این بچه ها در محیطی بسته و کاملا اسلامی که جلو هر مغازه پیتزا فروشی هم نوشته شده « رعایت حجاب الزامی است » بزرگ نشده اند ؟ مگر صدا و سیما 27 سال خواهران و برادران و پدران و دختران را در سریالها آن هم در خانه وقط خواب با حجاب نشان نداده اند ؟ مگر نه این که این بچه ها دستاورد های جمهری اسلامی هستند ؟

اگر امر به معروف فایده داشت لا اقل الان اثری از آن دیده میشد . وقتی که امام معصوم میگوید اگر کسی ببیند که خلخال از پای زنی غیر مسلمان بیرون آوردن ، اگر بمیرد از این غم لایق سرزنش نیست . شما چه مسلمانی هستید که که میبینید که دختری را به خاطر لباسش میزنند و میکشند و میبرند و عین خیالتان نیست ؟ چرا کاری میکنید که هر دختری یا پسری یا دختر بچه و پسر بچه ای به این راحتی پایش به زندان باز شود و خود را در مقام روسپی و فاحشه ببیند . سالها بر دیوار نوشتند که بی حجابی زن از بی غیرتی شوهر او است . فکر میکنید با نوشتن این اراجیف ذره ای از عشق آن مرد به همسر بد حجابش که دوست دارد مانتوی اجباری را با مدلی بپوشد که زیبا تر باشد کم میشود ؟

مشکل مردم چیست که شما همه چیز را با تأخیر میفهمید ؟ آقای ناصر مکارم راست میگوید که وضع حجاب در آمریکا از ایران بد تر است . این درست است که در امریکازنان مجبور نیستند برای نمایش خود از همین یک وجب صورت استفاده کنند . میشوند موجودات طبیعی . سر کارشان مرتب و با لباس عادی میروند وقت تفریح هم شاید آرایش رقیق کنند . اما چه شده در ایران که مردم میخواهند به گونه ای دیگر باشند ؟ پسر ها میخواهند شبیه کسی شوند که نیستند. دختران میخواهند شبیه کسی شوند که با شخصیتشان فاصله دارد . در هیچ جای دنیا این همه جراحی پلاستیک کزایی انجام نمیگیرد . چرا که مردم متوجه خودشان نیستند . میگویند که ماهواره ها زنان و مردان را فاصد میکند . چرا ماهواره در کشور خودشان این اثرات را ندارد ؟ چرا در تمام آمریکا و اروپا پیدا کردن زنی که هفت قلم آرایش کرده باشد اینقدر سخت است ؟ اصلا کسی به این شکل آرایش نمیکند . آدمها خودشان را دوست دارند و مجبور نیستند که دائم خودشان را عوض کنند .

مسئول تمام فساد های اخلاقی ، حکومت و دولت و روحانیون هستند . آنان هستند که با اجبار کردن آنچه که لازم نیست کاری میکنند که این بت عیار هر لحظه به شکلی در آید . این سنت 30 سالی است که هر سال ادامه دارد . هر سال پلیس برای این که بودجه ای بیشتر بگیرد ، پول تحقیر خواهر و مادر و دختر خودش را از مجلس نادانی که میداند با دادن این سقف بودجه خواهر و مادر و دختر خودش هم تحقیر میشود ، دریافت میکند . هر سال یک مشت تاجر فاسد بابت سازماندهی طرح حجاب و خرید بنز و لندکروز و عینک ترسناک پورسانت میگیرند و با گرم شدن هوا به جان زنان بیچارهء این مرز و بوم می افتند . تا شما احمقها که مملکت را به گه نکشیده اید دست بردارید .

چه افتخار و شهامتی است که چهار مرد به جان یک زن می افتند تا او را به زور سوار ماشین پلیس کنند . و چه آزاد مردی است صفارهرندی که بخشنامه ای میکند که روزنامه ها حتی اگر دیدند که دارد ظلمی میشود ، حق ندارند کلمه ای از این جور و بیداد بنویسند و واقعا شرم آور نیست ؟ که سگهای هار را به جان این مردم بی دفاع و پایبند رها میکنید و سنگ که نه حتی فریاد و اعتراض را از ملت دریغ میکنید.

آقای سردار احمدی مقدم ! هفته قبل مصاحبه ای کردید و گفتید که مبارزه با بد حجابی جزو پروژه برخورد نرم است . گفتید که مواد مخدر و قرص های روان گردان خطرناک تر است . گفتید که مصرف مشروبات الکلی در جامعه غیر قابل تحمل است . گفتید و گفتید و از میان 10 عامل ، بعد از یک هفته تمام نیروهایتان را گذاشته ایدبرای مبارزه با بد حجابی . میدانید چرا ؟ چون ان کار ظاهر جامعه را زود تر درست میکند و برای نیروهای انتظامی جالب تر است . پول خوبی هم بابت آن به نیروی انتظامی میدهند . زحمت رفتن با زاهدان و کردستان و بلوچستان و خراسان را هم ندارد .

من با شما عهد میکنم که صدای این سازی که میزنید به زودی در آید و چنان زود و سریع که خودتان بساتتان را جمع کنید . ( اما نه ، شاید به نیرنگ انتخاباتی دیگر! )

روزی که نظامیان احمدی نژاد را چون دلقکی بر چوبه ای کردند تا با بازی انقلاب گری چند صباحی ، اصلاحگران جامعه بیمار ایران را از بالین این بیمار مشرف با موت دور کنند . گفتیم گفتند که این مردک برای دادن پول نفت نیامده ،برای مبارزه با امپریالیسم نیامده . این مردکبرای مبارزه با غارتگران نفتی نیامده . و این مردک برای هسته ای نیامده . بله او آمده تا مردم ایران زمید را به نکبتی چون خودش تبدیل کند . او آمده تا چادر روی سر دختران بکشد و زنان را در خیابان به باد کتک بگیرد و لباس مردم را کنترل کند . همان سالی که 25 سفر کرده بود بعضی از چپهای نادان نیز گفتند که احمدی نژاد در کاراکاس در کنار دختری بی حجاب عکس گرفته است و همان عکس را پیراهن عثمان کردند و گویی این بازی اولین بار است که انجام میگیرد .

اینک در ایران گروهی میخواهند چیزی را که خود نیز قبول ندارند به زور اسلحه توی کلهء مردم فرو کنند . چه شد آن وعده های انتخاباتی رءیس جمهور که میگفت : « ما نمیخواهیم جلو لباس پوشیدن زنان و دختران را بگیریم . دختران ایرانی بهترین سلیقه را دارند . ما چکار به موی آقا پسر ها و دختر خانم ها داریم . من به عنوان رئیس جمهور تنها مشکل موی دختر ها و پسر هاست ؟ » چه شد آن وعده انتخاباتی مشاور رئیس جمهور که : « ما از راه دور دست هنرمندان لس آنجلسی را میبوسیم ، به خصوص خانم هایشان ! »

خرشان از پل گذشت و بوی پسمانده شان در هوا پیچید و حال همه از جمله مرا به هم زد .

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنین نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشیر میزند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
غنیمتی شمرای شمع وصل پروانه
که این معامله تا صبح دم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان تمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

در پایان :

ما خودمان هم برهنگی را قبول نداریم . همانطور که دکتر شریعتی میگوید :

ما برهنگی را تمدن نمیدانیم در این صورت حیوانات متمدن ترینند .

خوب . منونم که به من منت گذاشتین و سر زدین . همین امروز فردا میام به همتون یر میزنم . فعلا بای .

نامه

atash-e-karevan — Fri, 11 May 2007 12:56:18 GMT

سلام . خوبین ؟ ببخشید که چند وقت نبودم و آپ نکردم و به شما سر نزدم . تو اولین فرصت خدمت میرسم . یه مقدار درگیر بودم .

آخ که چه نمایشگاه کتاب مزخرفی بود . ۴ تا کتاب میخواستم ، ۴ ساعت وقتم گرفته شد . دهنم هم گایی... شد ! بسکه خسته شدم . حالا کتابهای تخصصی خوب بود . کتابهای عمومی که پیدا کردنشون مکافات بود . ولی در کل بد نبود چون من در اصل اومده بودم که دوستم رو ببینم . حتی برای آخرین بار . سخت بود ولی چیکار میشه کرد . دیدنش یه غمه ندیدنش هزار تا غم .

رفتم و از صبح تا شب غروب با اون بودم . یه روز کامل پر از خنده و گریه و شادی و غم . هدیه هایی که برای یادگاری گرفته بود برام رو به من داد و من رو شرمنده کرد دوباره . ولی چیزهایی رو به من داد که من همیشه آرزوش رو داشتم . گاهی خوابش رو میدیدم . روز خوبی بود ولی امان از آخرش که خدا سر دشمن من هم نیاره . یه نامه که براش نوشته بودم و یه یادگاری که واقعا موقع دادنش خجالت میکشیدم بهش بدم ( چون ارزش اون خیلی بیشتر از این چیزایی بود که من بهش دادم ) رو بهش دادم با یه نامه . نمیخواستم این نامه رو اینجا بنویسم . ولی دیدم نه شما من رو میشناسین و نه من شما رو . تازه وقتی کسی از غم آدم خبر داشته باشه آدم راحت تر اون غم رو تحمل میکنه واسه همین نوشتمش . هم واسه این که شما بخونین و هم واسه این که یادگاری برام بمونه .

خانوم . دلم میخواد این شعرا رو خط به خط و کلمه به کلمه بخونی چون میشه گفت همش حرفای دل من به تو ِ .

به تو از تو مینویسم
                                    به تو ای همیشه در یاد
ای همیشه از تو زنده
                                    لحظه های رفته بر باد
وقتی که بنبست غربت
                                    سایه سار قفسم بود
زیر   رگبار   مسیبت
                                    بی کسی تنها کسم بود
وقتی از آزار پاییز
                                    برگ و باغم گریه میکرد
قاصد چشم تو آمد
                                    مژده   روییدن   آورد

به تو نامه مینویسم ای عزیز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترین عشق
                                                 در حظور حضرت تو
ای که میسوزم سرا پا
                                                 تا ابد در حسرت تو
به تو نامه مینویسم
                                                 نامه ای نوشته بر باد
که به اسم تو رسیدم
                                                 قلمم به گریه افتاد

ای تو یارم
            یادگارم
                        گفتنی ها
                                    با تو دارم
                                                ای تو یارم
                                                            از گذشته
                                                                        یادگارم

در گریز نا گزیرم
                                    گریه سد معنای لبخند
ما گذشتیم و شکستیم
                                    پشت سر پلهای پیوند
در عبور از مسلخ تن
                                    عشق ما از ما فنا بود
باید از هم میگذشتیم
                                    برتر از ما عشق ما بود!

به تو نامه مینویسم ای عزیز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

*********************************************

همش همین بود . دوستت دارم . چون میدونم دیگه نمیتونم با تو درد دل کنم بزار همه حرفام رو بهت بگم . میدونم که حتی درد دل هم دلم آروم نمیشه ولی یادت باشه این آخرین نامه من به تو ِ .

سلام . خوبی عزیزم . نمیدونم میخوام بهت چی بگم و این نامه قراره چطور تموم بشه . الان دارم داغون میشم و صدام در نمیاد . بغض گلوم رو فشار میده . سرم درد میکنه و به خاطر آرام بخشی که خوردم یه مقدار چرتم گرفته . خیلی دوست دارم الان با تو صحبت کنم . نمیدونم شاید از من متنفر بشی که 3 سال از بهترین سالهای عمرت رو حروم کردم و به پام سوختی و من ِ بی عرضه نتونستم بگیرمت . شاید حتی این نامه رو نخونی و بسوزونی . هر چند میدونم این کار رو نمیکنی ولی بهت حق میدم . ولی میخوام بدونی که همیشه از ته دل دوستت داشتم . تو همیشه تو فکرم بودی و هنوز نمیدونم چطور بعد از تو باید زندگی کنم .

محبوبه . الان دوست دارم صدات رو بشنوم که داری صدام میکنی . همین . خانوم . نمیدونم چرا گارمون به اینجا کشید . خانوم . دوست ندارم بعد از تو زندگی کنم . خانوم این چند روز که قراره با هم خداحافظی کنیم خاطراتمون مثل فیلم از جلو چشمم میگذره . لحظه هایی که دستمون تو دست هم بود . لحظه هایی که به چشمات نگاه میکردم و تو میگفتی که دوست نداری که خیره بهت نگاه کنم .

الان ساعت 15/12 دیقست و تو امشب قرار نیست زنگ بزنی و من منتظرم شاید صدات رو بشنوم که میگی : محمد دوستت دارم .

آره هنوز دوز دوست دارم از زبونت بشنوم . به زینب اس ام اس دادم که تو پیش اونی . الان جواب داد . تو راه بود .

خانوم . هیچ وقت خودم رو به خاطر کاری که کردم نمیبخشم .

من هیچوقت نتونستم یه هدیه بهت بدم که ارزش تو رو داشته باشه . خانوم . همیشه شرمندم. حتی یه تی شرت هم برات نخریدم . حتی یه شال! خانوم گلم . الان که این نامه رو میخونی همه چیز بین ما تموم شده . دیگه نه تو به من زنگ میزنی و نه من به تو .

خانوم . سرم از همیشه بیشتر درد میکنه ولی مهم نیست . اشک نمیزاره ببینم ولی این هم مهم نیست . دیگه هیچی مهم نیست . من و تو دیگه خیلی وقته که برای کسی مهم نیستیم . دیگه خودم هم برای خودم مهم نیستم . تا امروز به امید رسیدن به تو زندگی میکردم . از امروز دیگه هیچ هدفی ندارم .

نمیخوام با حرفام ناراحتت کنم . دیگه من مهم نیستم . به زندگیت برس . از ته دل آرزو میکنم خوشبخت بشی . خانومم . اگه فکر میکنی که فراموشکردن من برات سخته فقط به این فکر کن که من هیچی نداشتم . تنها چیزی که داشتم ، عشق صادقانه به تو بود .

خانوم . ناراحت نشی ها . از پدرت متنفرم . نه به خاطر این که رضایت نداد . منم بودم دخترم رو به کسی که نه کار داره نه سربازی رفته نمیدادم . ولی الون ما رو انقدر آدم حساب نکرد که حتی بیایم خاستگاری . از مادر خودم هم متنفرم . برای یه مادر سخت ترین چیز از دست دادن پسرشه و با این که من دیگه براش مهم نیستم ، امیدوارم بمیرم تا داغم رو دلش بمونه . اینجوری خودم هم راحت میشم .

فکر نکن دوباره میخوام خودم رو بکشم . نه . ولی هر لحظه دعا میکنم . و دعا میکنم ایشالا خوشبخت شی . دوستت دارم . خدا کنه بمیرم و دوری از تو رو نبینم . بقیه نامه رو بعدا مینویسم. ساعت ده دیقه به یکه . زنگ نزدی . دلم داره میترکه خانوم . سرم هم داره میترکه . دوستت دارم . بقیش رو بعدا مینویسم .

***********************************************

دوباره سلام . ساعت 11 شبه و من منتظرم . دلیل این که الان دارم مینویسم اینه که میدونم دیگه هیچ دوستی به جز این صفحات نخواهم داشت . اگه تو بری . نمیدونم . حمه حرفام تکراری شده . الان دیگه میدونم به هیچ کدوم از آرزوهام نمیرسم . الان همه آرزوهام برام شده یه رویا . رویای رسیدن بهت و دیدن و بوسیدنت . فقط رویا .

خانوم . کاش الان که داری این نامه خداحافظی رو میخونی میتونستم بهت بگم خانومم . کاش دوباره اسمت رو صدا میزدم و اسمم رو با صدای تو میشنیدم . کاش دوباره مدیدمت . کاش میمردم تا راحت شم . تا همه راحت شن .

خانوم . سرم مثل همیشست . اسم خداحافظی که میاد بغض میکنم . خانوم خوشگلم . الهی من فدای چشای خوشگلت بشم . میدونم که الان که این نامه رو مینویسم و الان که این نامه رو میخونی چقدر بهت سخت میگذره . چون منم دوستت دارم و نمیتوم ازت جدا بشم. ولی تو چه میدونی که وقتی یه مرد میبینه که عشقش ، همه زندگیش ، داره زجر میکشه و نمیتونه حتی دلداریش بده چقدر برای اون مرد زندگی سخته . عزیزم . الان با همه وجودم احساس بیعرضگی میکنم . هم چون نتونستم بهت برسم . هم چون نمیتونم از غمهات کم کنم .

خانوم .

کاش میمردم . کاش الان که داری این نامه رو میخونی من تو راه برگشتبمیرم . خانوم دوستت دارم . با همه وجودم از ته دل دوستت دارم . سرم داره میترکه میخوام صدات رو بشنوم که داری بهم میگی دوستت دارم .

دوستت دارم خانوم .

دوستت دارم عزیزم . بعد از تو با هیچ کس دوست نمیشم .چی دارم میگم ؟ تو تنها کسی بودی که من رو تحمل میکردی . دیگه کی واسه من مثل تو میشه ؟ کی ؟

خانومم ، تا زنده هستم از خدا خوشبختی تو رو آرزو میکنم و هرگز فراموشت نمیکنم . یعنی من نمیتونم فراموشت کنم .

منو ببخش عزیزم ، که از تو میگریزم!
میسوزم و خاموشم ، تو خودم اشگ میریزم
از لحظه تولد ، سفر تقدیر من بود
تنم اسیر جاده ، دلم اسیر تن بود
یه قصه تازه نیست ، خونه به دوشی من
هراس دل سپردن ، عذاب دل بریدن
اگه یه دست عاشق ، یه شب پناه من شد
فردا عذاب جاده ، شکنجه گاه من شد
لحظه رفتنه ، دستات رو میبوسم
باید برم ، حتی اگه ، اونجا بپوسم
منو ببخش ، منو ببخش که ناگزیرم
باید برم ، حتی اگه ، بی تو بمیرم
دریایی از مسیبت ، پشت سرم گذاشتم
وقتی به تو رسیدم ، دیگه نفس نداشتم
من مرده بودم اما دوباره جونم دادی
هم گریه من شدی ، عشق رو نشونم دادی
اگه یه شب تو عمرم چشمای من آسوده
همون یه خواب کوتاه زیر سقف تو بوده
اگه یه دست عاشق ، یه شب پناه من شد
فردا عذاب جاده ، شکنجه گاه من شد
لحظه رفتنه ، دستات رو میبوسم
باید برم ، حتی اگه ، اونجا بپوسم
منو ببخش ، منو ببخش که ناگزیرم
باید برم ، حتی اگه ، بی تو بمیرم

خانوم همش عین حقیقته . حقیقتی که فقط من و تو میدونیم . حقیقتی که میترسم فراموش بشه و برای همین هر روز بهش فکر میکنم . و فکر میکنم که آیا روزی تو زندگیم بوده که آرامش بیشتری نسبت به اون ساعت داشته باشم و میبینو نه . هر آرامشی که داشتم به خاطر تو بوده. نمیگم تو میتونی همه مشکلاتم رو حل کنی ولی حتی اگه بزرگترین مشکل دنیا رو هم داشتم کافی بود دستات رو بگیرم و تو چشمات نگاه کنم تا همه چیز رو فراموش کنم و از غم آزاد بشم .

خانوم . دوستت دارم . خوشبخت شی . من رو فراموش کن .

خدا حافظ

یه شعر دیگه هم بود که :

من همیشه عاشقم ، محبوبهء زیبای من
تو همیشه با منی ، ای دیدنت رویای من
یک شب از شبها بیا تا از تو خود را پر کنم
یک شب از شبها ببوس این پیکر تنهای من
من تو را در خواب میجویم ، نمیابم چرا ؟
من که هر شب میروم بی تو به به قبرستان من
چشم مستت را چرا گریان کنی از دوریم ؟
مستم از چشمان مستت هر شب و، ای وای من
چون نمیبینم تورا در خود اسیرم همچو موج
میزنم خود را به خاک و میکشم تا پای من
کاش میمردم همین امشب که روحم پر کشد
در کنارت ، غرق بویت ، یاور یکتای من

این آخری از شعرای خودمه . دوست نداشتم اینجا بگم شعر هم میگم . ولی این یکی مخصوص محبوبست .

فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند
بغضم امان نداد و خدا در گلو شکست

از همه شما دوستان متشکرم ولی یه تشکر مخصوص دارم این بار برای کسی که شماره خودش رو داد تا باهاش تماس بگیرم و با حرفاش کمکم کرد . شاید نخاد کسی اسمش رو بدونه پس نمیگم کیه ولی ازش ممنونم . کمکم کردی ولی ...

خداحافظ

تک بیت

atash-e-karevan — Sun, 29 Apr 2007 17:33:45 GMT

ای که پنـداری خموشـم در وداع دوسـتان

گر زبان شرم دانی ، هر نگاهم ناله ایست